Die Kankerswaard – vyf jaar later
Einde November 2018.
Ek het in Augustus aangekondig dat ek my NET
kanker blog gaan staak, maar het al sovele versoeke gekry dat ek nie moet stop
nie dat ek besluit het om daarmee aan te gaan. Ek is wel besig om die blog tot
en met hierdie een in ‘n boek te verwerk
aangesien daar ook heelwat oorsese persone was wat ook gevra het dat ek moet
aanhou, dat ek die boek in beide Afrikaans en Engels beskikbaar sal stel.
Die
Engelse weergawe sal deur Amazon beskikbaar wees aangesien ek al vir baie jare
van my boeke in eboek vorm daar wou bemark, maar het op die ou einde alles in
beide Engels en Afrikaans gratis van my eie webtuiste af versprei. Die maand is
juis ‘n groot mylpaal aangesien dit die eerste maand is waar indien ek die PDF artikels wat mense as alleen as afskrifte uithaal uit die totale, so net die volledige boeke se
totaal, die eerste maal die duisend merk vir een maand oorskry. Dit is vir my
nogal ‘n groot gebeurtenis.
Maar wat het sedert einde Augustus gebeur in
ons lewe?
Ek het my nogal besig gehou met drie kalenders
wat ek vir 2019 voorberei het. Daar was een vir ons vyftigjarige byeenkoms van
die matrieks van 1968 van DF Malan Hoërskool van Crosby Johannesburg, maar kon
ek self nie gaan nie want ek weet maar wat gebeur indien ek ‘n bietjie lank in ‘n
motor sit, selfs as passasier. Die ander twee kalenders was een vir ons NET
kanker mense van oor die wêreld wat alreeds meer as 500 van versprei is vanaf
ons webtuiste in PDF formaat, en een wat borskanker uitbeeld. Dit is nou na
aanleiding van Hettie se bilaterale mastektomie wat sy verlede jaar deur is.
Gelukkig is hulle nou klaar en agter die rug so nou kan ek weer vorentoe kyk
met wat ek myself mee gaan besig hou oor die volgende paar maande of dalk ses
maande.
Daar is een artikel wat ek mee besig is wat ek
maar weer baie skepties kyk na wat sekere mense vir die waarheid hou, en dan is
daar die boek se verwerking.
Ons het ook so ‘n proeflopie gehou om te sien
of Hettie en ek dalk by Esthee en Francois in Melbourne kon gaan kuier, en waar
sy graag wou dat ons so halfpad in Singapore onmoet en my ‘n bietjie bederf
deur na al hul inheemse orgideë te gaan kyk. Daarna wou sy ons na al die
Melbourne plekke toe vat wat sy weet ons sou geniet want ons deel nogal baie
van dieselfde belangstellings. Nou weet ek dit is ongelukkig nie moontlik nie
en beoog sy nou maar om vroeg aanstaande jaar by ons te kom kuier soos in die
verlede. Ek kon skaars in Bloemfontein die vliegtuig haal, al was ek op ‘n
rolstoel, en het amper die hele week nodig gehad om te herstel net om weer
terug te kom en die Saterdagoggend weer by die huis te wees. En nou sukkel ek
nogsteeds en dit is al meer as twee weke later. Maar ons kon darem lekker kuier
by Andre en Hester in Pretoria wat vir Hettie elke dag laat inkopies doen het.
En eintlik is my gesondheid nie te sleg nie.
So ‘n mens kom maar nie agter hoe stadig jy “slegter”
word nie, maar na hierdie trippie weet ek net dit is onmoontlik. Gelukkig is
ons biometriese inligting agter die rug, en indien daar dalk skielik ‘n
oplossing iewers kop uitsteek vir Net kanker, dan is dit darem een trippie
minder.
En dan het Su-Hannie en haar hele gesin
weggetrek van die plaas in Burgersdorp na Bloemfontein sodat sy haar klerkskap
as prokureur kan voltooi. Sy het mos skielik besluit toe Theuns graad 0 toe is
dat sy weer verder wil studeer en op 37 het sy haar LLB graad gekry. Baie trots
op haar wat ma vir twee kinders moes wees, huisvrou by die huis en dan nog
plaastannie ook so nou en dan wanneer daar geslag is en vrugte bewerk moes
word. En so tussen in was sy nog vir ‘n ruk sekretaresse vir die ATKV en het sy
die kompliment gekry dat ou Steve Hofmyer vir haar gesê het dat dit die
lekkerste nagereg was wat hy nog ooit geëet het. Gelukkig het manlief se werk
ook die trekspul waardeer want nou is hy darem ‘n paar ure nader aan sy kantoor
in Pretoria. Sy sou haar klerkskap in Burgersdorp gedoen het maar dinge het anders uitgewerk.
Gesondheid gewys het ek so ‘n bietjie aangeraak, maar dit is maar snaaks dat jy sien hoe die metastase na die vel versprei
dat daar so ‘n paar knoppe onder die oë verskyn wat my bril gelukkig redelik
verbloem, maar die op die haarlyn lyk asof ek masels het. Dan is die een wat na
die skedel agter die regteroor my ‘n bietjie van ‘n harde tyd wou gee omdat my
bril op hom gedruk het, stiller maar gelukkig kan jy die drukking met ‘n
bietjie ingeneurs vaardighede omseil.
Die een ding wat ek maar redelik stil oor is
is die Carcinoid krisisse wat ‘n mens beleef. Ongelukkig kan ek probeer om dit
vir die buite wêreld verbloem, maar nie vir die kinders nie. Dit het Barney en
Debbie verlede week eerstehands ervaar nadat hulle Donderdagaand by ons kom eet
het en ek skielik net met alles gesukkel het. Ek dink hulle het maar ‘n bietjie
geskrik maar dit is nou maar een van daardie gebeurtenisse wat jy nie ‘n
pilletjie voor kan drink nie, en moet jy maar net deur dit werk totdat dit
klaar is. Dit is nou diarieë, bloedruk en dan skielike “flushing” kry waar jy
net hitte uitslaan van die tone tot die kop, en alles net rooi/pienk word. En
dan val jy sommer oor jou eie voete nog ook. So nie iets om aan te beveel nie.
En dan aanhoudend deesdae is die dat die gewas al hoe meer die mesenteriese
slagaar se vloei belemmer dat ek baie kere per dag net met rooi hande sit, en
indien ek staan dat die linker knieg amper heeltemal pers word omrede daar nie
voldoende bloedvloei na die gedeeltes is nie.
Maar terwyl ek nog kan sal ek maar doen elke
dag wat ek kan doen. Soos ek vroeër genoem het is daar skryfwerk wat voorlê en
probeer ek nog elke dag die tuin so ‘n bietjie natgooi maar werk nou maar aan ‘n
besproeingstelsel om dit makliker te maak. Ek dink die grootste vyand in enige
siekte is jouself. Indien jy ingee en dat jy die siekte die oorhand laat kry,
gaan jy lang boompies toe, maar indien jy nogsteeds voel soos toe jy as jong
mens gevoel het en elke dag as ‘n uitdaging sien, kan jy aangaan. Ek weet daar
is dalk baie mense wat nie met my gaan saamstem nie, maar dit is my uitkyk op
die lewe. En dan geniet ek elke oomblik wat die HERE my gee om nog vir Hettie
by my te hê wat ek kan liefhê en bederf, en dan mense met vrae oor die Bybel en
die interpretasie daarvan te help. Gelukkig verduidelik die Bybel homself, so
ek het verseker nie nodig om na ander mense se interpretasies te gebruik nie,
alhoewel ek daarvan hou om van die ouer “kerkvaders” se sienings uitmekaar te
trek. En moenie die heedendaagse sienings vergeet nie.
Met Barney en Debbie gaan dit goed aan en is
hy onder baie minder druk as wat hy verlede jaar by sy werk gehad het. So dit
help hom ook. Noudat hy ook sy eie plek het moet ek sê begin die liefde vir die
plante en diere en die skepping al hoe meer by hom kopuitsteek, wat ek
natuurlik baie geniet.
So op die punt sal ek maar ophou vir vandag en
begin werk aan die ander goed op my lysie, of dalk ook aan goed wat nie op die
lysie was toe ek dit in my kop saamgestel het nie. So ja, ek is nogsteeds half
allergies om goed neer te skryf wat gedoen moet word en hou ek maar daarvan om
op my geheue staat te maak. Dit het my tot nou toe gehelp, so hoekom nou
verander. Behalwe natuurlik as Hettie my vra hoekom ek goed nog nie gedoen het nie wat ek belowe het ek sou doen.
Soos met al my ander skrywes wil ek graag
afsluit met ‘n lied wat al baie jare oud is, maar nogsteeds vir my ‘n spesiaale
plek in my hart het. Luister maar gerus daarna.
